Tag Archives: poem

ചര്‍വണപ്പശ

ചര്‍വണപ്പശ

ചവച്ചുതളര്‍ന്ന് നീയിട്ടുപോയ

ഒരു പശത്തുണ്ട്‌ നിലംപറ്റി-

ക്കിടന്നത്‌ ഒരു കെണിപോല-

ല്ലോ എന്നെ കുടുക്കുന്നു.

ചീമണം പരത്താതെ,

നിനക്കാഞ്ഞൊരിടം പൂകി

എന്നെ മുന്നറിയിക്കാതല്ലോ

സ്വയം പകുത്താ,ത്തുണ്ട്‌

പാതിയെന്നിലും പാതി നിലത്തുമായ്‌

നേര്‍ത്തിഴകള്‍ വലിച്ചെന്നെ തൊടുന്നു.

നിന്‍ ജഠരാഗ്നിയില്‍ ജ്വലിക്കേണ്ടു-

മെന്തോ വേവാതെയുണ്ടതില്‍,

വായ്ക്കകം തന്നെ പ്രയാണം

തീര്‍ന്നതിന്‍ വിങ്ങലും.

മാട്രിമോനും മാട്രിമോളും

മാട്രിമോനും മാട്രിമോളും

കെട്ടിച്ചയക്കാന്‍ പടച്ചവര്‍ക്കില്ലാത്ത

പിടപ്പാണ്‌ മാട്രിമോണിയലിന്‌.

ഊനം തീര്‍ത്ത ഫോട്ടോയുടെ മുഖക്കുറി,

സര്‍വ്വാംഗമഹിമയുടെ സംക്ഷിപ്തം,

ഊരും പേരും കുലപ്പേരും

പഠിപ്പും തൊങ്ങലുമെല്ലാം

തിക്കിയൊതുക്കിയ നീയാകും ആമാടപ്പെട്ടിയെ

ഒരു വ്യവഹാരസംഖ്യയായ്‌ ചമയ്ക്കും;

ആ സംഖ്യയില്‍ നിണ്റ്റെ പരംപൊരുള്‍

തെല്ലും ചോരാതുണ്ടെന്നു വരുത്തും.

സാങ്കേതികത്തികവും ലാവണ്യ-

ശാസ്ത്രവും ചേര്‍ന്നിട്ടും

കോടതിത്തിണ്ണകള്‍

വേറിട്ടുനീങ്ങും

പാദമുദ്രകള്‍ കുറിക്കുന്നു.

നൂലഴികള്‍

നൂലഴികള്‍

ഇപ്പോഴും സൂചികള്‍ വില്‍ക്കപ്പെടുന്നു-

ആശ്ചര്യം തന്നെയത്‌.

കീറപ്പാടുകള്‍ ഇഴയടുക്കാത്ത

പുത്തന്‍ തയ്പും തുണീം,

പോറ്‍മുന കോറും

മറയാ ഛേദക്കുറികള്‍,

നൂലുമായ്‌ കൈ ഓടാന്‍

തികച്ചു കിടയാ സമയം,

തുന്നാന്‍ കൊതിക്കുന്ന

അമ്മവിരല്‍ അറ്റത്‌-

എന്നിട്ടും സൂചികള്‍ വില്‍ക്കപ്പെടുന്നു

ആരൊക്കെയോ തയ്ക്കുന്നു.